Αιτωλοακαρνανία: Οργή και επιθετικότητα βγάζουν οι μαθητές

Αυξανόμενη η επιθετικότητα αρκετών μαθητών και στα σχολεία της Αιτωλοακαρνανίας, με συμπεριφορές που ενίοτε εμπίπτουν στον Ποινικό Κώδικα, όπως προκύπτει από δημοσίευμα της εφημερίδας «Συνείδηση».

Ο πρόσφατος θάνατος της εκπαιδευτικού στη Θεσσαλονίκη, μετά από έντονη ψυχολογική και όχι μόνο πίεση από μαθητές της, προκάλεσε σοκ στην ελληνική κοινωνία και αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσουν να μιλούν οι εκπαιδευτικοί για τις δύσκολες καταστάσεις που ζουν από τους μαθητές τους στα σχολεία!

Ανά την Ελλάδα εκπαιδευτικοί μοιράστηκαν στα ΜΜΕ προσωπικές εμπειρίες που προβληματίζουν, καθώς έκαναν αναφορά ακόμη και σε περιστατικά που οι εκπαιδευτικοί οδηγηθήκαν ακόμη και στο Νοσοκομείο εξαιτίας των μαθητών τους!

Τα τελευταία χρόνια τα γενικά χαρακτηριστικά της νεολαίας έχουν αλλάξει προς το κακό, ενώ τα τελευταία πέντε χρόνια υπάρχουν μαθητές που εμφανίζουν συμπεριφορές που εμπίπτουν ακόμη και στον Ποινικό Κώδικα!

Στην Αιτωλοακαρνανία καταγράφονται πλέον πολύ δύσκολες συμπεριφορές από τους μαθητές προς τους εκπαιδευτικούς τους, χωρίς όμως να υπάρχουν περιπτώσεις που φτύνουν τους εκπαιδευτικούς, τους γδύνουν ή τους ασκούν βία με χειροδικία μέσα ή έξω από το σχολείο. Το μόνο σίγουρο είναι όμως πως πλέον οι εκπαιδευτικοί δεν αποτελούν στα μάτια των παιδιών ένα πρόσωπο που μπορούν να εμπιστευτούν για κάτι, ενώ με τους ειδικούς οι γονείς είναι αυτοί που ευθύνονται για την κατάσταση αυτή, αλλά και οι πραγματικοί αποδέκτες της οργής των παιδιών τους, τα οποία όμως παιδιά εκφράζουν την οργή τους όπου βρουν, ακόμη και σε συνομήλικους τους.

Η επιστημονικά και διοικητικά υπεύθυνη του Κέντρου Πρόληψης Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας «Οδυσσέας» Dr Αθανασία Δημητρίου, μιλώντας στη «Συνείδηση», επεσήμανε:

«Κάθε εβδομάδα μπαίνουμε ως υπηρεσία σε σχολεία σε όλες τις περιοχές της Αιτωλοακαρνανίας. Τα παιδιά βλέπουμε πως έχουν πολύ θυμό, έχουν ασέβεια προς το ρόλο του εκπαιδευτικού και μια τεράστια μορφή αμφισβήτησης. Ο εκπαιδευτικός στα μάτια των παιδιών σίγουρα δεν αποτελεί κάποιον θεσμό ή κάποιο άτομο που μπορεί να απευθυνθεί το παιδί είτε για να μάθει γράμματα, είτε για να εμπιστευτεί κάτι.

Υπάρχει αγένεια των παιδιών προς τον εκπαιδευτικό, του μιλούν στον ενικό, έχουν απέναντι στον εκπαιδευτικό δύσκολες συμπεριφορές, αλλά θεωρώ πως αυτό ξεκινά από την αμφισβήτηση που έχουν οι γονείς προς τον εκπαιδευτικό, αλλά και η κοινωνία γενικότερα προς τον εκπαιδευτικό.

Αυτή η κατάσταση «μπαίνει» επίσης στο κομμάτι ότι τα παιδιά και στην Αιτωλοακαρνανία έχουν πάρα πολύ μεγάλη ένταση. Τα παιδιά δηλαδή πλέον διαθέτουν συμπεριφορές που εμπίπτουν στον ποινικό κώδικα, κάτι που πριν πέντε χρόνια δεν υπήρχε.

Υπάρχουν πολλές δικογραφίες για παιδιά στο νομό. Εμφανίζουν τα παιδιά πολύ δύσκολες συμπεριφορές στο σχολείο, όπως προαναφέραμε, χωρίς όμως να υπάρχουν περιπτώσεις που φτύνουν τους εκπαιδευτικούς, τους γδύνουν ή τους ασκούν βία με χειροδικία μέσα ή έξω από το σχολείο. Ενδεχομένως, να υπάρχουν τέτοια περιστατικά, αλλά δεν είναι κάτι που έχει πέσει στην αντίληψή της υπηρεσίας.

Οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν εύκολα να κάνουν την δουλειά τους, καθώς υπάρχει κλίμα τρομοκρατίας ως προς τη διοίκηση της τάξης, κάτι που δεν υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια. Αυτά παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της συμπτωματολογίας που βγάζουν τα σημερινά παιδιά, δηλαδή διακατέχονται από πάρα πολύ οργή, ένταση και επιθετικότητα.

Αυτά τα χαρακτηριστικά παρουσιάζονται τα τελευταία πέντε χρόνια, διότι έχει καμφθεί πάρα πολύ η οριοθέτηση των παιδιών από τους γονείς, η εποπτεία των παιδιών από τους γονείς και η επικοινωνία των γονιών με τα παιδιά τους.

Η οργή θεωρώ πως είναι για τους γονείς, χωρίς να μπορούν να αντιληφθούν τα παιδιά ποιος είναι ο δέκτης. Έχουν οργή για το χρόνο που δεν τους αφιερώνουν οι γονείς τους, για τα όρια που δεν τους έβαλαν, για την εποπτεία που δεν έχουν και η προβολή της οργής αυτής γίνεται σε όποιον έχουν μπροστά τους, ακόμη και στους συνομηλίκους τους, εκτός από τους εκπαιδευτικούς που τους θεωρούν παρωχημένα πρότυπα. Επίσης, την οργή αυτή την βλέπουμε ακόμη και στην δημόσια περιουσία.

Αυτό συμβαίνει συνδυαστικά με την επιρροή από τα παιχνίδια, τις δοκιμασίες και γενικότερα τον κόσμο του διαδικτύου, όπου και εκεί τίθεται ζήτημα ορίου. Εκεί το όριο είναι ποιες ιστοσελίδες επισκέπτεται ένα παιδί, πόσες ώρες είναι στο διαδίκτυο ένα παιδί και το πόσο διεγείρεται ένα παιδί και αυξάνεται η ντοπαμίνη του από αυτά που βλέπει συνεχώς, μέρα – νύχτα.

Την ίδια ώρα, όπως προαναφέραμε, και οι γονείς αμφισβητούν τους εκπαιδευτικούς. Καθημερινά θα τολμούσα να πω πως οι γονείς επισκέπτονται σχολεία στην Αιτωλοακαρνανία και απειλούν τους εκπαιδευτικούς με αναφορές, υποδεικνύουν οι γονείς τον τρόπο που πρέπει να βαθμολογηθούν τα παιδιά τους, πάντα οι γονείς δικαιολογούν τα παιδιά τους σε κακές συμπεριφορές και αυτοί οι λόγοι αποτελούν ένα ακόμη στοιχείο που λέμε πως το πρόβλημα ξεκινά από τους γονείς και τα συμπτώματα τα «βγάζουν» τα παιδιά τους».

Κωνσταντίνος Χονδρός – Εφημερίδα «Συνείδηση»